Hoe echt zijn bijna dood ervaringen?

Snellen we tijdens het moment van overlijden door een donkere tunnel met een wit licht aan het einde, waar onze gestorven dierbaren ons verwelkomen in het hiernamaals? Als we enkele gerenommeerde artsen, geestelijken en spiritualisten mogen geloven is het heel aannemelijk dat er sprake is van een vorm van leven, of bewustzijn, na de dood. Toch hangen veel wetenschappers een tegenovergestelde theorie aan. Het zou namelijk ook het geval kunnen zijn dat de prettige sensaties het gevolg zijn van ons brein dat tijdens het stervensproces abnormaal functioneert. Zijn de ervaringen dan wel realistisch?

Sterven, het onvermijdelijke einde aan elk leven. Het is een van de weinige zekerheden die ieder van ons heeft, maar het is omgeven met een zweem van mysterie. Want wat gebeurt er als je op het punt van overlijden staat? Het lichaam is slechts een stoffelijk omhulsel, maar sterft onze geest samen met ons lijf? Of is onze ziel onderdeel van een groter geheel en het bewustzijn alom aanwezig? Komen we in een andere dimensie terecht, zoals diverse religieuze organisaties prediken, in een vorm van hemel of hel? Er is nog niemand die een einde kan maken aan deze onzekerheid. Toch zijn sommigen zó dichtbij geweest, dat zij menen een glimp van de daadwerkelijke overgang te hebben ervaren.

Neuroloog ontwaakt uit coma: 'De hemel bestaat echt'

Bewijzen bijna-doodervaringen dat ons na het overlijden iets te wachten staat? Neurochirurg Eben Alexander dacht beter te weten, totdat hij zelf op het randje van leven en dood balanceerde. Nu verkondigt hij stellig: de hemel bestaat.

• 
  © Eben Alexander.
  Eben Alexander

Hij kende de verhalen over bijna-doodervaringen. En wist dat ze neurologisch heel plausibel te verklaren zijn: wie bijna het leven laat en 'terugkomt' met een wonderlijke getuigenis, heeft een prachtige hallucinatie beleefd.

Die theorie is goed gedocumenteerd,schrijft Alexander deze week in het Amerikaanse tijdschrift Newsweek. Vandaar ook dat hij niet in God geloofde: hij wilde wel, maar wist beter.

Een infectie met de E. coli-bacterie zorgde er uiteindelijk voor dat hij zijn visie radicaal herzag. Terwijl de bacterie zijn hersenen aanvrat, lag Alexander lag zeven dagen lang in een coma. Tijdens die sluimerperiode overkwam hem het schijnbaar onmogelijke. Hoewel zijn hersenschors volgens metingen op stand-by zou hebben gestaan en iedere vorm van bewustzijn uitgesloten leek, beleefde hij een avontuur waarbij hij naar eigen zeggen klaarwakker was.